دلم برای مُردن کنار شوهری تنگ شده

 

که هرگز نداشته ام

 

برای بوسیدن دخترم

 

برای رفتن به سفری که

 

 راه بازگشت برایمان نگذاشته است

 

90/9/14

به آن ها که از دست رفتند که نمی شناختمشان......

  به بروسان و اسلامی و لیلای کوچکشان

 

 

 

 شالِ قرمز سر نکن، من را هوایی تر نکن

گاوها با رنگ قرمز زود قاطی می کنند

                                                    حامد داراب عزیز

 

از یه جایی به بعد دیگه فرقی نداره چی صدات کنن .تو دیوونه ی

 اون هایی و عاقل خودت . اون ها به مناسبات خودشونه که

 تو رو صدا می زنن . یه روز عاقلی یه روز نادون . یه روز خوب

خوب و یه روز بده بد ... که یه روز تو روت می خندن و یه روز

 پشتت می زنن . اون ها یاد گرفتن و راه خودشونو می رن تو

هم به راه خودت ایمان بیار  و برو ....  وای این روزها عجیب

این تنهایی ناخواسته رو دوس دارم . هر چند که هنوز گاهی

 با بچه های مجازی حرف می زنم . اما بازم اسمش همینه ...

 تنهایی !!!خودمم و خودم . حتی از اتاقم زیاد بیرون نمی رم .

دارم به بافتِ بافت این اتاق لعنتی معتاد می شم . واسه

عروسک هام شعر می خونم و باهم بحث می کنیم .

 گاهی براشون نکته ی تست ها رو هم توضیح می دم

اعتراف می کنم که اصغری (خرس بزرگه) از همه خنگ تره

 البته من همیشه تشویقش می کنم آ .

اصغری یه خُرده کم تر از یه سال از من بزرگ تره . عکسا رو

که نگاه می کنم همیشه یه جاش اصغری نشسته و

 خیلی تمیز پاپیون قرمز زده . کمد من کمد یه بچه ی خوشبخت

بود همیشه . یه کمد پر باربی های کمر باریک که من از

ریخت هیچ کدومشون خوشم نمی یومد شاید چون همیشه

 از پشت شیشه نگاشون می کردم و بهشون دست نمی زدم

 مامان می گفت این ها دکورن بچه های خوب  به عروسک های

 دکورشون دست نمی زنن . عروسکات باید سالم بمونن یه روز

 واسه دخترت . من همیشه فک می کردم آخه وقتی نمی زارن

من باهاشون بازی کنم بچه های من چه طوری می تونن

 باهاشون بازی کنن ؟

 و بعد اصغری رو تا می خورد کتک می زدم و باز می شستیم

 به بازی کردن . الانم انگار همونم . وقتی عصبی ام بغلش می کنم

 و فحشش می دم اون  ولی با مهربونی فین فینمو پاک می کنه و 

با چشم های مسخره ی مشکیش نگام می کنه .

 

ما حرف همدیگر را نمی فهمیم

 

و هنوز تخت های دو نفره را می سازند

 

که ما را کنار هم نگه دارند .

 

90/9/14

 

 

 

 به خدا قسم نمی فهممتان نه خودتان را نه عزاداریتان را .

بچه بودم می خواستم زنجیر بزنم نذاشتید گفتید کار دختر نیست .

 مثلا مرد شدید که زنجیر زدید ، آدم هم شدید ؟

 

 دیگه هیچی رو باور ندارم نه عزاداریشونو نه اشک هاشونو نه نذرشونو ....

 باز به خلوت برگشتم و فرهاد و فرهاد و فرهاد خودم را گوش دادم ....

و دلم بیشتر از قبل برای تو تنگ  شد . تویی که مثل من توی

خونت تنهایی .... تویی که خیلی چیز ها بینمونه .... 

 با بغض و بوسه تقدیم به تو........ به م اول اسمت

 

 ((تو فکر یک سقفم , یه سقف بی روزن ,

یه سقف پا بر جا محکم تر از آهن!

سقفی که تن پوش هراس ما باشه ,

تو سردی شب هام لباس ما باشه!

سقفی اندازه ی قلب من و تو,

 واسه لمس تپش دلواپسی!

برای شرم لطیف لحظه ها,

واسه پیچیدن بوی اطلسی!

زیر این سقف با تو از گل,

  از شب و ستاره می گم

از تو و از خواستن تو می گم و دوباره می گم

زندگیمو زیر این سقف با تو اندازه می گیرم

گم می شم تو معنی تو, معنی تازه می گیرم

سقفمون اقسوس و افسوس تن آر آسمونه

یه افق , یه بی نهایت, کم ترین فاصلمونه

تو فکر یک سقفم, یه سقف  رویایی ,سقفی برای ما

حتی مقوایی!

تو فکر یک سقفم ,یه سقف بی روزن ,سقفی برای عشق

برای تو با من.........))

                                فرهاد

یاد کتاب سوفیا زی لوبیا افتادم دختری که از بی شرمی های دنیا

 خودکشی کرد ....

و من از این همه حماقت به تنهایی و به خودم پناه بردم...

و دوستی به نام آبیدر برایم کامنت گذاشته بود  گفتم خوب است

شماها هم بدانید :

استاد رضاکاظمی(شاعرونویسنده،وبلاگ پابرهنه تا ماه) یک نمایشگاه

 مجازی برای فروش آثارش -به نفع خیریه-برگزار کرده شامل تابلوهای

خط نقاشی و کاشی.این آثار نفیس هریک گویای ساعتها عمر و دقت

 استاد هستن.در ضمن تعدادآثار بیشتراز شرایط فعلی نمایشگاه

هست.

هنوز از خود عمو جان کاظمی نپرسیدم اما  حتما اگه اطلاعات

 بیشتری بدستم رسید خبرتون می کنم.......

 

  ××‌ و تیتر این پست تکه ای از شعر علی رضا آذر که کارهایش

را بسیار  دوست دارم !

نوشته شده در ۱٧ آذر ۱۳٩٠ساعت ۱۱:۳٤ ‎ب.ظ توسط آنالی منصوری نظرات () |